8 Mart… Dünyanın dört bir yanında kürsüler kuruldu, nutuklar atıldı. Kadınların gücünden, emeğinden, özgürlüğünden söz edildi.

Güller dağıtıldı, sosyal medyada parlak afişler paylaşıldı. Bir günlüğüne herkes kadından yana oldu.

Peki soralım: Hangi kadından yana?

Takvimler 8 Mart’ı gösterirken, Akdeniz’in doğu ucunda bir kıyı şeridi var. Adı Gazze. Orada kadınlar da vardı. Evlerinde, mutfaklarında, çocuklarının başucunda… Ve sonra sirenler, patlamalar, yıkılan duvarlar.

Şimdi dünyanın vicdanına küçük bir muhasebe sorusu: Bir kadın hangi coğrafyada ölürse “kadın” sayılır?

Eğer Paris’teyse manşet olur. Eğer New York’taysa küresel kampanya başlar.Ama Gazze’deyse rakama dönüşür: istatistik.

Sayılar konuşur ama insan susturulur.

“20 bin kadın öldü” denir.

Oysa sayı dediğiniz şey aslında 20 bin hikâyedir:

20 bin annenin yarım kalan ninnisi,

20 bin kız çocuğunun büyüyemeyen yarını,

20 bin kadının mutfağında soğuyan bir çorba.

Şimdi soralım, ama gerçekten soralım: 8 Mart hangi kadının günüdür?

Bombaların gölgesinde yaşayan kadının mı? Yoksa salonlarda alkışlanan sloganların mı?

Dünya, seçici bir vicdanla yaşıyor. Bir kadının gözyaşı evrensel sayılıyor, diğerinin ki yerel bir mesele.

Bir kadının acısı insanlık suçu, diğerinin ki “çatışmanın yan etkisi”. Oysa ölümün milliyeti yoktur.

Ve kadın, hangi dilde ağlarsa ağlasın kadındır. Belki de mesele şudur:

Kadınlar Günü’nü kutlamak kolaydır; ama kadınların ölmediği bir dünya kurmak zordur.

İşte tam burada, insanlığın aynaya bakması gerekir.

Çünkü tarih bazen yüksek sesle değil, sessiz bir soruyla yargılar:

“8 Mart’ta konuşanlar, 9 Mart’ta neredeydi?”

HACER ELBEY - EĞİTİM YÖNETİCİSİ