Ne zaman bir olay sarsıcı, bir durum içinden çıkılmaz, bir aile sofrası tansiyon aleti gibi başımıza patlarsa, tek cümle dökülür dudaklardan: “Ortalık Dallas!” Ve evet, bazı günler gerçekten de öyle olur. Sanki kamera arkasında yönetmen “Aksiyon!” demiş de herkes kendi rolüne dört elle sarılmış gibi. Sesler yükselir, bakışlar keskinleşir, kelimeler silah olur. Sessizlik bile konuşmaya başlar bazen. Çünkü ortalık Dallas’tır.

Eskiden televizyon ekranlarında seyrederdik Dallas’ı. Entrikalarla dolu zengin bir ailenin çalkantılı yaşamıydı izlediğimiz. Ama şimdi fark ediyorum ki, her apartmanda bir Ewing ailesi saklıymış aslında. Her sokakta bir J.R. yetişmiş, her sofrada bir Sue Ellen suskunluğu oturmuş meğerse.

Bir komşunun biri diğerinin bahçesinden sarkan salkımı izinsiz koparınca, ortalık Dallas.

Aile WhatsApp grubunda yazılan “Nasılsın?” mesajına iki saat cevap gelmeyince, ortalık Dallas.

İki kuzen miras konuşmasına girince, kahvede içilen çayın tadı bile değişir, ortalık Dallas.

Yani bazen tek bir cümle, tek bir bakış, hatta bir “beğenilmeyen” Instagram hikayesi bile yeter.

Oysa herkes haklıdır kendi cephesinden. Herkes kendince mağdur, herkes biraz J.R., biraz Bobby’dir. Ve tam da bu yüzden, hiçbir sorun basit değildir. Çünkü herkes kendi senaryosunun başrolünde oynar; kimse figüran olmak istemez.

Ama mesele şu ki:

Ortalık Dallas olunca, ne gerçek anlaşılır, ne niyet.

Herkes susar ama kimse dinlemez.

Herkes anlatır ama kimse anlamaz.

Ve sonunda, geriye sadece dağınık bir masa, yarım kalmış bir çay ve bir türlü sarılamamış yaralar kalır.

Belki de bu yüzden, bazen dizinin son bölümünü erkenden çekmek gerekir.

Birinin kalkıp “Yeter, bu senaryo bize göre değil!” demesi, oyunu bırakması, perdenin kapanmasına izin vermesi gerekir.

Çünkü hayat bir dizi değil.

Gerçek hayatta bölüm tekrarları kırgınlık bırakır.

HACER ELBEY - EĞİTİM YÖNETİCİSİ