Normal olan şeylere insanlar neden daha az ilgi ve alaka gösterirler, hiç düşündünüz mü? Bir işin doğasına uymak, kuralına uymak, ölçüsüne uymak neden hep zor gelir? Bir yolun ortası varken neden kıyıdan köşeden gitmek daha cazip gelir insana?

Herkesin atasından dedesinden görüp kullandığı basit ve sade alışkanlıklar neden daha eksantrik ve ilginç olanlar için terk edilir?

Sözün özü normal olan şeyler neden hayatımızdaki normal yerini alamaz bir türlü?

Bu sorunun cevabı çok basittir aslında:
Çünkü insan normal bir varlık değildir de ondan.

İnsan, helal dairesini aşıp sınırlarda gezmeyi, doğrultmak varken eğip bükmeyi, zor geldiğinde kaçıp gitmeyi, adil davranması gereken yerde kendinden yana olmayı, sabretmesi gerektiğinde kestirmeden gitmeyi, çalışıp terlemek yerine yan gelip yatmayı, hakkı teslim etmek varken gurur yapmayı, özür dilemesi gerektiğinde yan çizmeyi ve bir sorumluluk yüklenmesi gerektiğinde umursamazlığı tercih eden bir varlıktır.

İnsanın normal olan dururken anormal olana yönlenmesi, kurala uymak varken kuralı bozup kendine uydurması, ölçülü ve dengeli bir hayat yaşamak varken, ya ifrata ya da tefrite düşmesi onun âsi tıynetli bir varlık olmasından kaynaklanır.

Zira insan boyun eğmekten çok isyan etmeye meyyaldir. Takvaya yani hakka ve hakikate teslim olmaktan çok, fücûra yani hakkı ve hakikati eğip bükmeye heveskârdır.

Sözün azı veya çoğu değil normali, yemeğin azı veya çoğu değil normali,
paranın azı veya çoğu değil normali, çalışmanın azı veya çoğu değil normali, cesaretin azı veya çoğu değil normali, ibadetin azı veya çoğu değil normali, sevginin ve saygının azı veya çoğu değil normali,
mal ve mülkün azı veya çoğu değil normali ve ömrün azı veya çoğu değil normali iyidir.

Normal olmak belki çok fazla coşku ve heyecan verici olmayabilir dostlar, fakat akla, sağduyuya ve kurallara uygun sakin bir hayatın her zaman daha güvenli olacağı kuşkusuzdur.

O yüzden diyoruz ki her şeyin hayırlı olanı normal olmaktır.
Çünkü normal olmak anormal olan insanoğlunu doğru yolda (sırât-ı müstakîm) tutmanın belki de tek yoludur.

NACİ BEKTAŞ - EĞİTİMCİ YAZAR