Üstâdım, Zamanın tünelinde yankılanan kelâmınızın ardına düşüp de şu hece hece kırılan dünyanın orta yerinde bir kelime aramaya çıktım; o kelime ki sizde mana bulmuş, sizde kanatlanmış, sizde secdeye varmıştır. Şimdi, ardınızda bıraktığınız izlerin toprağına eğilip bir dua gibi, bir ağıt gibi, bir hasret gibi yazıyorum size…

Siz, kelimenin alnına secde yakıştıran; düşünceyi bir ibadet gibi, çileyi ise bir taç gibi taşıyan adam…

Siz, “Zindandan Mehmed’e Mektup” yazarken demir parmaklıkları aşan bir iman güverciniydiniz. Şimdi biz, açık hava zindanlarında nefessiz kalan bir neslin yetim çocuklarıyız. Şiirinizle büyüdük, fikirlerinizle yoğrulduk, lakin hâlâ bir çıkış arıyoruz, o kutlu “çıkış” ki siz onu, fikirde inkılâp, kalpte diriliş ve ruhta sarsıntı ile tarif etmiştiniz.

Bugün yine “Ayasofya”ya bakıyoruz, ama gözümüzde sizin gibi bir ürperti, bir vecd, bir kavga hali yok. Belki de en çok bu eksiliyor bizden: Sarsılmak. Siz “çile”yi kuşanmıştınız omzunuza, biz ise konforun pamuk elleriyle yazmaya kalkıyoruz hakikati.

Üstâdım,

“Sakarya” hâlâ yorgun…

“Çöle inen nur” hâlâ anlaşılmaz bir efsane gibi anlatılıyor.

Ve “Tohum” çoktan kurudu, “Reis Bey” sustu, “Babıâli” silik bir sokak oldu.

Ama bir umut hâlâ diri: Kelimeleriniz.

Bu satırları bir selam, bir minnet, bir hasret nişanı olarak kabul edin. Sözlerinizin yankısı hâlâ kulaklarımızda, ama izinizin ağırlığını taşıyacak dizlerimiz titriyor. Ne olur, oralardan dua edin de, biz de sarsılalım… Sizdeki gibi. Bir gece vakti, bir “çile”nin eşiğinde.

Yazmak, size yazmak… Bu, biraz susmayı bilmektir aslında. Susuyorum şimdi. Sizce bilinen o büyük sessizlikle…

Hürmet ve hasretle…

HACER ELBEY - EĞİTİM YÖNETİCİSİ