Bazı insanların alnına doğmadan yazılırmış keder. Daha kundaktayken fısıldanırmış kaderin acı dili; beşiğin gıcırdayan sesine karışırmış. Kim bilir, belki de bir çocuğun ağlayışıyla bir annenin iç geçirmesi aynı ana denk gelir de, gökle yer, yazgıyla isyan bir anlığına göz göze gelirmiş.

“Makûs talih” derler ya hani… Ne güzel sözdür. Hem eski hem küskün. Talihin makûsu: tersine dönmüş, aksine işlemiş, baş aşağı çevrilmiş yazgı. Sanki evrenin terazisi şaşmış da iyilik kötülüğe, umut karanlığa denk düşmüş. Belki de kader, parmak uçlarında yürüyen bir hokkabazdır; kime gülümserse ona düşer nasip, kimi görmezden gelirse ona düşer kasvet.

Ben tanıdım öyle kadınlar ki, daha çocuk yaşta dizlerinde sabrın mor izlerini taşırdı. Ve öyle adamlar gördüm ki, gülüşlerinin altına saklanmış binlerce hayal kırıklığı vardı. Ne zaman bir dilek tutmaya kalksalar, yıldızlar sanki bilerek geç kalırdı.

Ama sor bana:
Kader gerçekten değişmez mi?

Doğu’dan öğrendiğimiz şey sabırdır; Batı’dan aldığımız şey isyan. Biz bu iki dağın tam arasında doğduk: suskunlukla haykırış arasında. Elif ile vav arasında. Makûs talih de bu ara bölgede büyür; kaderle kazanın, yazgıyla özgür iradenin birbirine karıştığı o gri çizgide.

Kimi zaman kader, camdan bir fanustur. İçinde dönüp duran balık gibi çaresiz hisseder insan. Ama bilmez ki, camı kırmak sadece bir kararlılık meselesidir. Belki de makûs talih, biz onun değişmeyeceğine inandığımız sürece sürer. Çünkü bir insan, en çok kendi yazgısına yabancılaştığında, başkalarının masalında figüran olur.
Eğer sen de zaman zaman alnına kazınmış gibi hissettiğin bir terslik taşıyorsan, unutma: Her yazı silinmez ama her yazgı yeniden okunabilir.

İşte tam da bu yüzden, makûs talih bazen bir sonuç değil, bir başlangıçtır. Yeniden doğmak için önce ölmek gerekir ya; işte öyledir. Kimi kaderler, yıkıldıkları yerden değil, inandıkları yerden başlar.

Ve unutma…
Her karanlık, aslında kendi ışığını taşır içinde.
Yeter ki bakmayı bil.

HACER ELBEY - EĞİTİM YÖNETİCİSİ