Birbirinden farklı türde ne kadar çok kitap okusak da, ne kadar çok sayıda insanla tanışsak da, ne kadar çok çeşitli yerlere seyahatler yapsak da, ne kadar çok sayıda düşünce ve fikir üretsek de dönüp dolaşıp bir şekilde öz benliğimizdeki “kendi”mizin istediği gibi davranmaktan kurtulamadığımız bir gerçek.

Kahve çekirdeğinin özünde var olan %2 oranında kafein
nasıl kahveye keyif verici değişmeyen bir nitelik kazandırıyorsa,
sütün içeriğinde var olan yağ ve süt şekeri
nasıl süte kendine özgü bir nitelik kazandırıyorsa,
benzer bir şekilde, her insanın şâkilesine,  
yani özüne, tıynetine, mizacına, kodlanmış olan
“maya, ruh, benlik” denilen cevher de,
o insana kendine özgü bir nitelik kazandırıyor.

Mantarlarda var olan tek hücreli bir mikroorganizma olan mayaların girdiği yerde mayalaşmaya,
köpürerek kimyasal bir değişime (fermantasyona) yol açması misali.
İnsan nefsine yani tabiatına ana rahminde üflenerek giydirilen
ruh(i nitelikler) da zaman geçtikçe değiştirerek veya geliştirerek
onu diğer hemcinslerinden farklılaştırıyor.
Benzer biçimde bu maya katıldığı karışımı köpürterek,
kişiye değişmeyen/kalıcı kendine özge bir özellik yani “şâkile” kazandırıyor.

Eski dilde “sevk-i tabii” yeni dilde  “içgüdü” denilen
bizim de “maya” dediğimiz kuvve halindeki potansiyel enerji birikerek manyetik bir alan oluşturuyor.
Bu alan sanki maddedeki atom altı parçacıkların dünyasını oluşturan
ve ne zaman ne yapacağı kestirilemeyen, öngörülemeyen
kuantum uzay alanına benziyor.

Gücünü ve kuvvetini tüm varlığımızla hissettiğimiz bu maya,
kendimizin bile kolay kolay tanımlayamayacağı benlik altı kuantum dünyamıza girerek, bizleri ancak değişen şartlara göre keşif edip tanıyabileceğimiz “nevi şahsa münhasır” bir organizmaya dönüştürüyor.  

Ve artık ne yaparsak yapalım bu insan altı kuantum dünyasının
“özgürleşmeyi bekleyen” köleleri olmaktan kurtulamıyoruz.

Zihinsel bir devrim veya öngörülemeyen bir kriz yaşamadığımız müddetçe de bu tutsaklığı bir ömür kader olarak yaşıyoruz.

NACİ BEKTAŞ - EĞİTİMCİ & YAZAR