Türkiye’de eğitim sisteminin temel sorunsalı, "değişim" kavramının kontrolsüz bir hareketliliğe dönüşmesidir. Yaygın kanının aksine, değişen dünya koşullarına her ne pahasına olursa olsun entegre olma çabası bir başarı değil, aksine bir kimlik kaybıdır.

Batılılaşma hareketinden bu yana süregelen bu bitmek bilmeyen takip ve ispat çabası, hem eğitimcilerimizi hem de nesillerimizi yormuştur.

Oysa asıl önceliğimiz kimseye kendimizi sevdirmek değil; sağlıklı bir toplum inşa edecek kendi eğitim yapımızı kurmaktır.

Toplumsal Çöküşün Aynası: Aile Yapısındaki Dejenerasyon

Eğitimdeki bozulmayı tetikleyen ve adeta bir "beka sorunu" haline getiren asıl mesele, aile yapısındaki çökmedir.

Gündüz kuşağı programlarında tanık olduğumuz seviye kaybı, milyonluk akademik araştırmalardan çok daha gerçekçi bir tabloyu önümüze koymaktadır. Bu hastalıklı tablolar, anne-baba eğitiminin ve aile kurumunun kimsenin inisiyatifine bırakılamayacak kadar kritik olduğunu, aksi takdirde ülkenin çöküşüne giden yolun buradan geçtiğini açıkça göstermektedir.

Türkiye’deki bazı köklü yabancı ve yerli okulların gündemine baktığımızda, bizim yaşadığımız kaosun dışında olduklarını görüyoruz. Bunun tek bir anahtar cümlesi var: İstikrar.

 Bu kurumlar, "değişim" adı altında her şeye izin vermediler; kendi kural, kaide ve disiplin kodlarını muhafaza ettiler. Bizim "milli" eğitim hayatımız her gün yeni bir sistem çalkantısıyla sarsılırken, bu kurumların sarsılmaması onların bir suçu değil; bizim kurumsallaşamama sorunumuzun acı bir aynasıdır.

Bugün yaşadığımız en büyük hata, eğitimin "veli merkezli" bir müşteri memnuniyeti modeline evrilmiş olmasıdır.

Şunu yüksek sesle söylemek zorundayız:

Disiplin olmadan eğitim olmaz!

Disiplin Omurgası: Kıyafet serbestliğinden, "yüksek demokrasi" maskesiyle velilere verilen sınırsız müdahale hakkına kadar birçok uygulama, okulların disiplin omurgasını çatlatmıştır.

 Kültürel Doku:Batı’nın sunduğu ancak bizim sosyal kodlarımızla bağdaşmayan; büyüklere saygıyı ve öğretmen otoritesini hiçe sayan yaklaşımlar, eğitim iskeletimizi çürütmektedir. Japonya ve Çin örneklerinde olduğu gibi, fiziksel disiplinden kılık kıyafete kadar ulusal değerlerini koruyan sistemler başarının asıl anahtarıdır.

 Özel ve Resmi Kurum Ayrımı: Ortak Kader

Eğitimdeki yozlaşma, kurum ayrımı gözetmeksizin tüm sistemi tehdit etmektedir. Sosyal medyada özel okul sahiplerinin veya kurumlarının itibarsızlaştırılması, aslında eğitim sistemimize açılan yeni bir cephedir. Unutulmamalıdır ki; resmi veya özel, tüm okullar aynı gemidedir.

 Bir kesimin itibarsızlaştırılması, toplam eğitim kalitesinin düşmesine ve milli birliğin zarar görmesine hizmet eder.

Artık durup bir nefes alma vaktidir.

Ölçümüz sürekli PISA veya OECD standartları gibi çok uluslu veriler olmamalıdır. Temel kriterimiz; kendi sosyal yaşam kodlarımıza, inanç ve geleneksel değerlerimize uygun, kendi modelimiz olmalıdır.

Eğitimde "edep" ve "otorite" kavramlarını yeniden tanımlamalıyız.

Öğretmene karşı gösterilen saygısızlık ve kurumların içini boşaltan popülist yaklaşımlar terk edilmedikçe, her yenilenme yeni bir yıkım getirecektir.

Kendi özümüze dönmek, Batı’nın sunduğu kültürel erozyonlara karşı durmak ve öğretmeni yeniden sınıfın gerçek lideri yapmak zorundayız.

Aksi takdirde, değişim rüzgârları bizi aydınlığa değil, köksüz bir belirsizliğe sürükleyecektir.

BİLGİN PELİSTER - EĞİTİM YÖNETİCİSİ & YK ÜYESİ