Görüş alanınızda aynı türden bir ağaçlar kümesi (topluluğu) varsa, tek bir ağaca bakıp ona odaklanmakta zorlanırsınız ve her baktığınızda sadece ağaçlar topluluğu görürsünüz.

Onların içinden birini seçip gerekli ilgi ve alakayı göstermediğiniz takdirde de o ağacı diğerlerinden ayıramazsınız.

Veya gardırobunuzda çok sayıda beyaz gömleğiniz varsa onlardan birisini ayırıp dikişinden nakışına kadar inceleyip ayrıştırmadığınız sürece
her baktığınızda gömlekleri birbirinden ayırmakta zorlanırsınız.

Aynı şekilde eğer birden fazla çocuğunuz varsa sevginizi de, bilginizi de, zamanınızı da onlara ayrı ayrı aynı yoğunlukta gösteremez ve bu duygularınızı onlar arasında adilane paylaştıramazsınız.

Tek çocuğunuz olduğunda ona göstereceğiniz ilgi alaka ve nitelikli hemhal olma işi, çocuk sayısı çoğaldığında artık mümkün olamayacaktır.
Yani çocuklarınızın hepsine birdenaynı vakit içinde ilgi gösterdiğinizde
aslında hiç birini tam anlamıyla göremeyecek, duyamayacak ve tanıyamayacaksınızdır.

Sürekli aynı insanlarla beraber olduğunuzda da aşağı yukarı benzer şeyler olur.
Onlardan hiç birini müstakil olarak ayrıntılarıyla tanıma imkânını bulamaz, hep ortak olduğunuz konular etrafında konuşur ve kolay kolay özele giremezsiniz.
Ve tabiatıyla, endisiyle uzun yıllar beraber olduğunuz, aynı yurtta, aynı evde kaldığınız, beraber askerlik yaptığınız ve belki de beraberce aynı zorluk ve engellerle mücadelede bulunduğunuz bir dostunuz gibi olamaz.

O yüzden sahip olduklarımızı ancak teke indirdiğimizde ona gereken mevki ve değeri verebiliriz.
Sayılarını çoğalttığımızda ise bu değerleri paylaştırmak zorunda kaldığımız için hiçbir şeyin asliyetine, özüne ve biricikliğine ulaşamayız.

Demek istediğim şu ki, bir insanı tanımanın ve onunla tanışıp bağlantı kurmanın tek yolunun ancak o kişiyle müstakil olarak tek başına hemhal olmakla,hayatın birçok evresinde sevinci ve neşeyi, korku ve kederi, hayalleri ve hayal kırıklıklarını, geçmişi ve geleceği paylaşmakla mümkün olabileceği.

Unutmayınız ki, sahip olduğumuz şeylerin sayısını çoğalttığımızda
arzu etsek de onlardan hiç birisine layık oldukları değer ve kıymeti veremeyiz.

Ve her varlığa, kendisinden başkasına sahip değilmişiz gibi davranmadığımız, onun sıcaklığını bedenimizde ve gönlümüzde hissetmediğimiz müddetçe  ona layık olduğu bu değer ve kıymet vermeyi
asla gerçekleştiremeyiz.

NACİ BEKTAŞ - Eğitimci & Yazar