“Ben” kimlik taşıyan bir varlıktan önce, kimliği olan bir varlığım. Çünkü her doğan insan tekine bir kimlik vermek, onu “kimlik sahibi” yapmaya yetmez.

Yasalarımız bir kişiyi ancak 18 yaşına geldiğinde, kendi başına seçim yaparak karar verebilecek bir insan olarak görür.
Fakat tabi olarak kimlik ve kişilik kazanmanın yaş ile doğrudan bir ilişkisi yoktur.

İnsanlar kaç yaşına gelirse gelsinler kendilerini ifade etmekte hep zorlanırlar
(kimbilir belki de eğitimle bu hale getirilirler!).
O yüzden bunu başarabilmek için çoğu zaman kendilerinin dışında oluşmuş etiketlerden, rozetlerden, kartvizitlerden, unvanlardan, markalardan medet umarlar.

Veya ya bir başkasını kendisi ile özdeşleştirerek, ya da kendi dışındaki kişileri ötekileştirerek ve hatta düşman ilan ederek;
yani ne olduklarından çok ne olmadıklarından yola çıkarak kendilerini ifade etmeye çalışırlar.

Yüce Allah Âlak suresinin ilk ayetlerinde,
“Yaratan Rabbinin ismiyle oku! (Çünkü) O, insanı bir ‘alak’tan yarattı” (Alak, 96/1-2)  diyerek okumamız gereken ilk şeyin özellikle “kendimiz” olduğuna işaret eder.
“ilim ilmi bilmektir,
ilim kendin bilmektir,
sen kendini bilmezsin,
ya nice okumaktır”
diyerek bu eylemi tasdik eden Koca Yunus bize bilmemiz gereken en önemli hakikatin öncelikle “kendimiz” olduğunu anlatır.   

Öte yandan “kendim ettim kendim buldum”, “beni bende demen bende değilim”, “bir ben vardır bende, benden içeri,  metaforlarında söz konusu edilen öznelere vurgu yaparak “gerçek kendilerini” bulduğunu sanan insanların da bu konuda acele karar vermemeleri gerekir.
Çünkü nihayetinde bulduklarını sandıkları kendilerinin de
bir süre sonra değişkenliğe uğradığını bizzat müşahede ederler.

Çünkü soğanın katmanları misali tabaka tabaka örülü bir cevhere benzeyen insan varlığını sadece iki katmanlı bir varlık olarak ifade etmeye çalışmak
biraz kolaycılık olur.
Ömrü boyunca hakikati arayan bilgeler misali kendini arayan ve her bulduğu özneyi gerçek kendisi olarak görmediği için aramaya devam eden kişinin
doğru yolda olduğuna inanarak ben de derim ki, “Bir değil, bin ben vardır ben de, benden içeru”.

NACİ BEKTAŞ - EĞİTİMCİ YAZAR