Dünya büyük bir sahne; her şey yerli yerinde. Oyuncular rollerini biliyor: Bazıları gözyaşı döküyor, bazıları gözlerini kapatıyor. Bazıları bombaların altında susuyor, bazıları ise bu sessizliğe alkış tutuyor. Açlık mı dediniz? O zaten menüde, özellikle Filistin usulü… Yanında bir tutam çaresizlik, üstüne serpilmiş ilgisizlik.

Gazze’de çocuklar açlıktan kemik saymayı öğreniyor, dünyada ise çocuklar yemeğini bitirmeyince tablet cezası alıyor. Ne ironik değil mi? Biri yemek bulamadığı için ağlıyor, diğeri hamburgerde turşu var diye. Ama merak etmeyin, Batı’daki yardım kuruluşları bu konuyu çok ciddiye alıyor: “Like” butonuna basarak yardım etmeyi ihmal etmiyorlar. Beğenilerle doyuyor çocuklar (!).

Uluslararası toplum ise tam bir tiyatro ustası. BM’den yapılan açıklama şöyle:
“Endişeliyiz.” Ne kadar derin, ne kadar sarsıcı bir cümle! Sanki endişeyle doyacak karınlar, sığınacak bedenler varmış gibi. Ama hakkını yemeyelim, bu endişe her çatışmadan sonra güncelleniyor. Her yeni ölümle bir “kınama” daha geliyor. Ceset sayısı arttıkça tweet sayısı da artıyor. Denge mükemmel.

Sessizlik demiştik… Dünyanın sessizliği öyle bir sanat ki, Tokyo’daki zen bahçeleri bile bu kadar huzur veremez. Gazze’de sirenler çalarken Paris’te kahve fincanları doluyor. Londra’da insanlar metroya yetişmek için koşuyor, Tel Aviv’de plajlar dolup taşıyor. Gazze’de ise sadece mezarlıklar genişliyor. Dünya, vicdanını ıslatmadan uyuyabiliyor her gece. Bravo.

Yine de umut dolu bir çağdayız. Teknoloji gelişti; artık ölümler HD kalitede izleniyor. Bir drone, bir füze, bir çığlık… Ve sonra paylaş butonuna tıklanıyor. Vicdanlar 15 saniyelik videolarla tatmin oluyor. Ne de olsa ekran başında üzülmek de bir çeşit aktivizm, değil mi?

Sonuç mu? Gazze aç, dünya tok… Gazze uyanık, dünya uykuda… Gazze gerçek, dünya gösteri…

Ama yine de herkes rolünden memnun. Perdeler kapanıyor, alkışlar sessizlikten ibaret.

HACER ELBEY - EĞİTİM YÖNETİCİSİ